Τελικά ξέρετε τι είναι πιο λυπηρό -και ίσως πιο καταστροφικό μακροπρόθεσμα- για τη χώρα από τα ακραία καιρικά φαινόμενα; Τα ακραία προεκλογικά φαινόμενα. Το χυδαιότερο όλων δε, η εκ προθέσεως ομηρία του ψηφοφόρου. Το να σε κρατάει δηλαδή ο κάθε -να μην τον χαρακτηρίσω- υποψήφιος από τα “απ’ αυτά σου” με κάποιο ρουσφέτι ή χάρη που ζήτησες πάνω στην ανάγκη σου, ή ακόμα χειρότερα με ένα αντίτιμο πείνας στην Ελλάδα της ακρίβειας -επειδη δεν είχες εναλλακτική και σου έτρωγε τη ζωή η ανασφάλεια- και αντι να το φτύνεις αυτό το ελεηνό πολιτικό υποκείμενο με την αλήθεια σου πρωί, μεσημέρι, βράδυ για να προστατέψεις και τους υπόλοιπους, να είσαι αναγκασμένος να τον γλύφεις -και μάλιστα δημόσια- πρωί, μεσημέρι, βράδυ.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ποιόν πρέπει να λυπηθώ περισσότερο.
Το “υποψήφιο πολιτικό ανθρωπίδιο” που κατά συρροή μεθοδεύει την ψηφοθηρική εκμετάλλευση του πολίτη με την ανίερη δικαιολογία της “εξυπηρέτησης” ή τον ψηφοφόρο θύμα που ποτισμένος από δικαιολογημένη οικονομική ανασφάλεια τα υπομένει όλα αυτά;
Κατανοώ, αλλά δεν υπογράφω αδέρφια.