Με έναν εντυπωσιακό αριθμό από πρεμιέρες, τα διαγωνιστικά τμήματα του 25ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης υπόσχονται μοναδικές εμπειρίες ζωής.
Συνολικά 32 παγκόσμιες, διεθνείς και ευρωπαϊκές πρεμιέρες συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό, το τμήμα Newcomers και το τμήμα Film Forward.
Όλα τα ντοκιμαντέρ διαγωνίζονται για 6 επίσημα βραβεία και 14 παράλληλα, τα περισσότερα από τα οποία συνοδεύονται από χρηματικά έπαθλα, ενώ η ταινία που θα κερδίσει τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Διεθνές Διαγωνιστικό βρίσκει αυτόματα θέση στη λίστα προεπιλογής για το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Όπως έγινε με την ταινία A House Μade of Splinters του Σάιμον Λέρενγκ Βίλμοντ, η οποία κέρδισε πέρυσι τον Χρυσό Αλέξανδρο και τώρα είναι ανάμεσα στις πέντε ταινίες που διεκδικούν το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.
Ζητήματα έμφυλης καταπίεσης και πορτρέτα γυναικείας χειραφέτησης. Μαρτυρίες και ντοκουμέντα που ανατρέχουν σε ιστορικά τραύματα και συνταρακτικά γεγονότα. Προσωπικές ιστορίες ανθρώπινης υπέρβασης και αδάμαστης θέλησης. Ντοκιμαντέρ που εκπέμπουν σήμα κινδύνου για το περιβάλλον και τον πλανήτη μας. Καταγραφή της βίας και των διακρίσεων που αντιμετωπίζει κάθε είδους διαφορετικότητα.
Τα 34 ντοκιμαντέρ των διαγωνιστικών τμημάτων, ανάμεσά τους και 9 ελληνικές παραγωγές, πραγματεύονται τα πιο φλέγοντα θέματα της εποχής μας.
Διεθνές Διαγωνιστικό
Οι δώδεκα ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα διεκδικούν τον Χρυσό Αλέξανδρο, με χρηματικό έπαθλο 12.000 ευρώ, καθώς και τον Αργυρό Αλέξανδρο, με χρηματικό έπαθλο 5.000 ευρώ.
Οι ταινίες που συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό:
- To Mighty Afrin: In the Time of Floods (παγκόσμια πρεμιέρα) του Άγγελου Ράλλη θίγει το ζήτημα των κλιματικών προσφύγων, μέσα από τη σπαρακτική ιστορία ενός 12χρονου ορφανού κοριτσιού από το Μπαγκλαντές, το οποίο αναζητεί καταφύγιο και ελπίδα σε έναν κόσμο που βυθίζεται.
- Το Queen of the Deuce (ευρωπαϊκή πρεμιέρα) της Βάλερι Κοντάκος μάς συστήνει την Τσέλι Γουίλσον, βασίλισσα της βιομηχανίας του πορνό στη Νέα Υόρκη των 70s και αντισυμβατικό φεμινιστικό σύμβολο, ξεδιπλώνοντας την απίθανη ιστορία της.
- Ο Φίλιππος Κουτσαφτής, με το ντοκιμαντέρ Ζάκρος (ελληνική πρεμιέρα) περιπλανιέται στους λαβύρινθους του χρόνου και της ιστορικής μνήμης, με φόντο έναν τόπο λουσμένο από το φως και τον άνεμο.
- To Narrow Path to Happiness (παγκόσμια πρεμιέρα) της Κάτα Όλα διεισδύει σε μια περίκλειστη κοινότητα Ρομά, στην Ουγγαρία, και μας κάνει συμμέτοχους σε έναν αγώνα σεξουαλικής χειραφέτησης και αυτοπροσδιορισμού.
- Στο The Last Seagull (παγκόσμια πρεμιέρα) ο Τόνισλαβ Χρίστοφ σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός επαγγελματία συνοδού σε μια πολυεπίπεδη αλληγορία για τα Βαλκάνια, αλλά και τον σύγχρονο κόσμο γενικότερα.
- Το Who I Am Not (παγκόσμια πρεμιέρα) της Τούντε Σκόβραν, μέσα από την απίθανη ιστορία μιας intersex βασίλισσας ομορφιάς στη Νότια Αφρική, μας υπενθυμίζει ότι ο κόσμος και η ζωή δεν μπορούν να στριμωχτούν σε ασφυκτικά δίπολα.
- Το Beyond Revolution – Fighting for Democracy (διεθνής πρεμιέρα) του Κρίστοφ Γκερέγκα αναπλάθει τις πρόσφατες πληγές της ουκρανικής ιστορίας, φτάνοντας μέχρι και το σημερινό δράμα της ρωσικής εισβολής.
- Το General Hercules (διεθνής πρεμιέρα) του Μπρόντι Πουλ μάς ταξιδεύει στην αυστραλιανή ενδοχώρα, όπου ένας δονκιχωτικός πολιτικός αγώνας ανατέμνει τη διαφθορά και τις παθογένειες μιας ολόκληρης χώρας.
- Στο ντοκιμαντέρ I Like it Here (διεθνής πρεμιέρα), ο βετεράνος Ραλφ Άρλικ ανατρέχει στα πρόσωπα, στους τόπους και στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του, υπογράφοντας μια νοσταλγική επιστολή αγάπης για τον χρόνο που πέρασε ανεπιστρεπτί.
- Το Light Falls Vertical (διεθνής πρεμιέρα) της Ευθυμίας Ζυμβραγάκη, συνυφαίνοντας την ιστορία ενός θύτη με τη βιωματική τραυματική εμπειρία της ίδιας της δημιουργού, χαρτογραφεί τις επώδυνες διαδρομές της ενδοοικογενειακής βίας.
- Στο ντοκιμαντέρ The Hill (διεθνής πρεμιέρα) των Ντενί Ζερμπράν και Λίνα Τσριμόβα μεταφερόμαστε σε μία no man’s land στο Κιργιστάν, καθώς συνενώνεται το σκοτεινό ιστορικό παρελθόν με ένα ακόμη πιο θολό και αβέβαιο παρόν.
- Το Under the Sky of Damascus (διεθνής πρεμιέρα) των Χέμπα Χαλέντ, Ταλάλ Ντερκί και Αλί Γουαζί μάς συστήνει μια ομάδα νεαρών γυναικών από τη Συρία, οι οποίες βρίσκουν δίοδο στην τέχνη για να μιλήσουν για τη σεξουαλική κακοποίηση που έχουν υποστεί.