Η απόρριψη είναι μια εμπειρία που, λίγο-πολύ, όλοι έχουμε ζήσει. Μπορεί να έρθει από μια ερωτική γνωριμία που δεν προχώρησε, από μια φιλία που απομακρύνθηκε, από μια δουλειά που δεν πήραμε ή ακόμη και από μια απλή καθημερινή κατάσταση όπου δεν νιώσαμε «αρκετοί».
Αυτό που έχει ενδιαφέρον, όμως, δεν είναι μόνο η απόρριψη καθαυτή, αλλά ο τρόπος που αντιδρούμε σε αυτήν. Γιατί πολλές φορές, η αντίδρασή μας λέει περισσότερα για εμάς παρά για εκείνον που μας απέρριψε.
Κατηγορείς τον εαυτό σου;
Κάποιοι άνθρωποι στρέφονται αμέσως προς τα μέσα. Αναρωτιούνται τι έκαναν λάθος, τι δεν ήταν αρκετό, τι θα μπορούσαν να είχαν πει ή κάνει διαφορετικά. Αυτή η αντίδραση συχνά συνδέεται με χαμηλότερη αυτοεκτίμηση ή με την ανάγκη επιβεβαίωσης από τους άλλους.
Η αυτοκριτική δεν είναι απαραίτητα κακή, μπορεί να δείχνει ενσυναίσθηση και διάθεση για εξέλιξη. Όταν όμως μετατρέπεται σε αυτοκατηγορία, τότε η απόρριψη παύει να είναι ένα γεγονός και γίνεται προσωπική επίθεση προς τον εαυτό μας. Η συναισθηματική ωριμότητα βρίσκεται στην ισορροπία: να αναρωτιέσαι τι μπορείς να μάθεις, χωρίς να αμφισβητείς την αξία σου.
Θυμώνεις;
Άλλοι αντιδρούν με θυμό. Νιώθουν αδικημένοι, υποτιμημένοι ή πληγωμένοι και συχνά στρέφουν την ένταση προς το άλλο άτομο. Ο θυμός, στην πραγματικότητα, είναι πολλές φορές ένα «προστατευτικό» συναίσθημα που κρύβει από κάτω απογοήτευση ή λύπη.
Όταν όμως η πρώτη αντίδραση είναι η επίθεση ή η απαξίωση του άλλου, μπορεί να δείχνει δυσκολία στη διαχείριση της ευαλωτότητας. Η συναισθηματική ωριμότητα δεν σημαίνει ότι δεν θυμώνεις — σημαίνει ότι μπορείς να αναγνωρίσεις τι πραγματικά κρύβεται πίσω από τον θυμό σου και να το επεξεργαστείς χωρίς να πληγώσεις τον εαυτό σου ή τους άλλους.
Αδιαφορείς;
Υπάρχουν και εκείνοι που δείχνουν πλήρη αδιαφορία. «Δεν με νοιάζει», «έτσι κι αλλιώς δεν άξιζε» ή «δεν επηρεάζομαι» είναι συνηθισμένες αντιδράσεις. Μερικές φορές αυτό είναι σημάδι υγιών ορίων και αυτοπεποίθησης — η κατανόηση ότι δεν ταιριάζουμε με όλους είναι ένδειξη ωριμότητας.
Άλλες φορές, όμως, η αδιαφορία λειτουργεί σαν άμυνα. Μια προσπάθεια να μην έρθουμε σε επαφή με τη στενοχώρια ή την απογοήτευση. Η πραγματική συναισθηματική ισορροπία δεν είναι να μη νιώθεις τίποτα, αλλά να επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει χωρίς να καταρρέει.
Ένας καθρέφτης αυτοεκτίμησης και συναισθηματικής ωριμότητας
Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την απόρριψη αποτελεί συχνά δείκτη της σχέσης που έχουμε με τον εαυτό μας. Όσο πιο σταθερή είναι η αυτοεκτίμηση, τόσο λιγότερο βιώνουμε την απόρριψη ως απόδειξη προσωπικής αποτυχίας.
Η συναισθηματική ωριμότητα φαίνεται όταν μπορούμε να πούμε: «Αυτό πόνεσε, αλλά δεν με ορίζει». Όταν αναγνωρίζουμε ότι η απόρριψη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν αξίζουμε, αλλά απλώς ότι δεν υπήρξε ταίριασμα, σωστό timing ή κοινή πορεία.
Ίσως τελικά η απόρριψη να μην είναι ένα τέλος, αλλά μια υπενθύμιση: ότι η αξία μας δεν καθορίζεται από το ποιος μας επιλέγει, αλλά από το πώς επιλέγουμε εμείς να βλέπουμε τον εαυτό μας.